Lezend in Openbaring verbaas ik me steeds weer over de eenvoud van aanbidding. Maken wij er dan niet iets héél groots en veeleisends van? We vinden dat we allerlei onderwerpen moeten doorzingen. En ingewikkelde arrangementen moeten laten horen. We moeten complete bandbezetting hebben. We moeten over grote boxen te horen zijn. We moeten een sfeertje creëren met verlichting en aankleding. We moeten en we moeten.
Als ik dan lees over 'U bent het waard' en 'Heilig', zouden dat dan niet de onderwerpen moeten zijn om God alle eer te geven die Hij verdient?
We leven in de eindtijd. Hoelang die nog duurt, dat weet ik niet. Maar één ding weet ik wel: God verlangt naar ons hart en Hij weet het allerbeste hoe Hij bezongen wil worden door ons.
Hoe meer ik hier over nadenk en in gebed dit aan God vraag, hoe groter mijn verlangen wordt om liederen te willen zingen zoals:
You are worthy of it all (David Brymer)
Agnus Dei (Michael W. Smith)
Opwekking 496 Kadosh
En daarnaast blijven woorden als eenvoud en puurheid omhoogkomen. Dat is waar God naar verlangt. We mogen muziek prachtig arrangeren en meerstemmig ons laten horen, maar dat moet niet ons hoofddoel zijn. Aanbidding mag een verlengstuk van ons hart en onze liefde voor God zijn, die stroomt vanuit de complete focus op God.
Vraag:
Hoeveel liederen in jullie setlist zijn op God gericht en bezingen Zijn grootheid en heiligheid?
Reactie plaatsen
Reacties
De muziek vervaagt, langzaam wordt het stil...
We moeten leren dat we GEEN muziek NODIG hebben om God te aanbidden. Als we dan zijn teruggegaan naar het hart van aanbidding en begrijpen wat het écht betekent om te aanbidden in Geest en in waarheid, dan wordt gezongen aanbidding krachtiger.
AMEN! Helemaal waar Peter.